این گزارش یافته‌های یک نظرسنجی سراسری را ارائه می‌کند که تجربه‌ها، دیدگاه‌ها و انتظارات والدین درباره آموزش مدرسه‌ای در پاکستان را بررسی کرده است. این مطالعه موضوعاتی همچون دسترسی کودکان به مدرسه، آرزوها و اهداف آموزشی، کیفیت مدارس، مقرون‌به‌صرفه بودن آموزش، ایمنی، تعامل میان والدین و مدارس، آموزش دیجیتال و آگاهی از نظام‌های مختلف آموزشی را در بر می‌گیرد.
این نظرسنجی توسط گالوپ پاکستان از طریق مصاحبه‌های تلفنی بین ۱۸ مه تا ۳۱ مه ۲۰۲۶ انجام شده است. در این پژوهش، نمونه‌ای ملی و نماینده شامل ۱۰۰۲ نفر از سراسر پاکستان مورد مصاحبه قرار گرفتند. این نمونه شامل تعداد مساوی از مردان و زنان بود و ۶۴ درصد پاسخ‌دهندگان از مناطق روستایی و ۳۶ درصد از مناطق شهری بودند. حاشیه خطای برآوردی این نظرسنجی در سطح اطمینان ۹۵ درصد، حدود ±۲ تا ۳ درصد است.
در این مطالعه، والدینی که دست‌کم یک فرزند ۵ تا ۱۷ ساله داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۵۳ درصد اعلام کردند که حداقل یک فرزند آنان در حال حاضر در مدرسه تحصیل می‌کند.
یافته‌های اصلی
باور قوی به اهمیت آموزش و آرزوهای بلند
والدین تقریباً به‌طور همگانی به اهمیت آموزش ایمان دارند؛ ۹۹ درصد موافق بودند که آموزش برای موفقیت ضروری است و ۹۶ درصد نیز معتقد بودند که یک مدرسه خوب می‌تواند آینده کودک را تغییر دهد.
والدین آموزش را مسیری برای دستیابی هم به فرصت‌های اقتصادی و هم به رشد شخصیت می‌دانند.
۳۰ درصد، دستیابی به شغل مناسب را مهم‌ترین اولویت دانستند و ۲۹ درصد نیز یادگیری اخلاق و رفتار نیکو را در اولویت قرار دادند.
آرزوهای شغلی نیز بسیار بلندپروازانه است. یک‌چهارم والدین می‌خواهند فرزندشان پزشک شود و پس از آن، شغل معلمی یا بازرگانی بیشترین طرفدار را دارد. در حالی که ۶۳ درصد ترجیح می‌دهند فرزندشان پس از پایان تحصیلات در پاکستان مشغول به کار شود، ۶۵ درصد نیز در صورت فراهم بودن فرصت، حاضرند فرزند خود را برای ادامه تحصیلات عالی به خارج از کشور بفرستند.
دسترسی به مدرسه عموماً آسان است، اما تقاضا برای حمل‌ونقل بالاست
۷۷ درصد کودکان با پای پیاده به مدرسه می‌روند. میانگین زمان رفت‌وآمد ۱۹ دقیقه است و نیمی از کودکان در ۱۵ دقیقه یا کمتر به مدرسه می‌رسند.
با وجود این، ۷۳ درصد والدین اعلام کردند که در صورت فراهم شدن حمل‌ونقل عمومی توسط مدرسه یا دولت، از آن استفاده خواهند کرد. این موضوع نشان‌دهنده تقاضای بالای خانواده‌ها برای حمل‌ونقل مدرسه‌ای ایمن، مقرون‌به‌صرفه و قابل اعتماد، به‌ویژه برای کودکان کم‌سن‌تر و خانواده‌هایی است که از مدارس فاصله بیشتری دارند.
رضایت بالا از مدارس و معلمان
به‌طور کلی، ۹۰ درصد والدین از مدرسه فرزندان خود رضایت دارند که از این میان، ۶۰ درصد اعلام کردند «بسیار راضی» هستند.
بیشترین میزان رضایت مربوط به کیفیت تدریس و شیوه ارائه تکالیف با ۹۳ درصد است. پس از آن، کتاب‌های درسی و ارتباط مدرسه با والدین با ۹۲ درصد و کیفیت آموزشی و انضباط با ۹۱ درصد قرار دارند.
والدین همچنین اعتماد بالایی به معلمان دارند. اکثریت بزرگی از آنان معتقدند که معلمان با کودکان ارتباط خوبی برقرار می‌کنند، با احترام با آنان رفتار می‌کنند، از تحصیلات مناسبی برخوردارند و به دانش‌آموزان ضعیف‌تر نیز توجه کافی دارند.
امکانات مدارس از عملکرد آموزشی عقب‌تر است
ارزیابی والدین از امکانات مدارس مثبت است، اما نسبت به کیفیت آموزش و شیوه‌های آموزشی پایین‌تر است. میزان رضایت از نظافت سرویس‌های بهداشتی ۸۵ درصد، پنکه‌ها و حفاظت در برابر گرما ۸۲ درصد، آب آشامیدنی ۷۸ درصد، زمین بازی ۷۵ درصد و کتابخانه‌ها ۷۲ درصد است.
کتابخانه‌ها پایین‌ترین میزان رضایت را دریافت کرده‌اند و بیشتر از سایر امکانات به‌عنوان امکاناتی که در دسترس نیستند، گزارش شده‌اند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که همچنان نیاز به سرمایه‌گذاری در زمینه بهداشت، آب آشامیدنی، تهویه، کتابخانه‌ها و امکانات تفریحی وجود دارد.
مقرون‌به‌صرفه بودن آموزش همچنان یک نگرانی است
در میان والدینی که فرزندانشان در مدارس خصوصی تحصیل می‌کنند، ۶۶ درصد شهریه مدارس را معقول دانسته‌اند، در حالی که ۳۴ درصد آن را بالا توصیف کرده‌اند.
اگرچه بیشتر والدین پرداخت شهریه را قابل مدیریت می‌دانند، اما هزینه‌های آموزش همچنان برای حدود یک‌سوم خانواده‌های دارای فرزند در مدارس خصوصی نگران‌کننده است. این فشار مالی زمانی بیشتر می‌شود که هزینه‌های کتاب، لباس فرم، حمل‌ونقل، کلاس‌های خصوصی و تجهیزات دیجیتال نیز به آن افزوده شود.
ایمنی دانش‌آموزان همچنان نیازمند توجه است
بیشتر والدین اعلام کردند که شکایت مستقیمی از بی‌عدالتی یا بدرفتاری وجود نداشته است. با این حال، ۷ درصد گفتند که فرزندشان از بدرفتاری در مدرسه شکایت کرده است که عمدتاً مربوط به رفتار معلمان یا رفتار نامناسب سایر دانش‌آموزان بوده است.
این یافته‌ها بر اهمیت تدوین سیاست‌های روشن برای حمایت از کودکان، انضباط بدون خشونت، سازوکارهای رسیدگی به شکایات و اقدامات مؤثرتر برای مقابله با زورگویی و تبعیض تأکید می‌کند.
تعامل والدین و مدارس منظم نیست
تنها ۵۷ درصد والدین اعلام کردند که طی سه ماه گذشته، مدرسه فرزندشان جلسه اولیا و مربیان برگزار کرده است، در حالی که ۴۲ درصد گفتند چنین جلسه‌ای برگزار نشده است.
مدارس همچنین از طریق تماس تلفنی، واتساپ و پیامک با والدین ارتباط برقرار می‌کنند. تعامل منظم‌تر و ساختارمندتر میان والدین و معلمان می‌تواند ارتباط درباره عملکرد تحصیلی، رفتار و نیازهای آموزشی کودکان را بهبود بخشد.
آموزش دیجیتال هنوز به یک رویه عادی تبدیل نشده است
بسیاری از مدارس در مقاطعی از روش‌های دیجیتال استفاده کرده‌اند، اما استفاده اخیر از این ابزارها محدود بوده است. در حالی که ۷۳ درصد گزارش دادند که در گذشته تکالیف از طریق پیامک یا واتساپ ارسال شده بود، تنها ۲۷ درصد گفتند که این اتفاق در ماه گذشته رخ داده است.
همچنین ۵۸ درصد اعلام کردند که مدارس قبلاً کلاس‌های آنلاین برگزار کرده یا از رایانه و تبلت استفاده کرده‌اند، اما تنها ۱۵ درصد از استفاده اخیر از این ابزارها خبر دادند. بنابراین، به نظر می‌رسد ابزارهای دیجیتال بیشتر برای ارتباطات موردی به کار می‌روند تا اینکه بخشی منظم از فرایند آموزش باشند.
آگاهی اندک درباره نظام O-Levels
آگاهی از نظامO-Levels پایین است؛ به‌گونه‌ای که ۸۱ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کردند تاکنون چیزی درباره این نظام نشنیده‌اند.
در میان کسانی که با این نظام آشنا بودند، دیدگاه‌ها عموماً مثبت بود؛ ۵۰ درصد معتقد بودند که O-Levels از نظامMatric (دهم) بهتر است و ۴۵ درصد نیز باور داشتند کهO-Levels فرصت‌های بهتری برای موفقیت آینده کودک فراهم می‌کند.
پایین بودن سطح تحصیلات والدین یک چالش ساختاری است
سطح تحصیلات والدین همچنان پایین است. میزان بی‌سوادی در میان پدران کودکان ۳۵ درصد و در میان مادران ۴۷ درصد است، در حالی که تنها درصد اندکی از آنان تحصیلات دانشگاهی یا بالاتر را به پایان رسانده‌اند.
پایین بودن سطح تحصیلات والدین می‌تواند توانایی خانواده‌ها را در کمک به انجام تکالیف، درک ارتباطات مدرسه، استفاده از بسترهای دیجیتال و اتخاذ تصمیم‌های آگاهانه آموزشی محدود کند. با این وجود، والدین همچنان آرزوهای بزرگی برای آینده فرزندان خود دارند و این امر فرصتی را برای مدارس فراهم می‌کند تا از طریق ارتباطات قابل‌دسترس و حمایت‌های اجتماعی، تعامل مؤثرتری با آنان برقرار کنند.
جمع‌بندی کلی
یافته‌های این گزارش تصویری عموماً مثبت از نگرش والدین نسبت به آموزش در پاکستان ارائه می‌دهد. والدین ارزش فراوانی برای آموزش قائل هستند، آرزوهای بلندپروازانه‌ای برای آینده فرزندان خود دارند و از مدارس، معلمان و شیوه‌های آموزشی رضایت بالایی ابراز می‌کنند.
با این حال، همچنان شکاف‌های مهمی در زمینه حمل‌ونقل مدرسه‌ای، زیرساخت‌های فیزیکی، مقرون‌به‌صرفه بودن آموزش، ایمنی دانش‌آموزان، تعامل میان والدین و معلمان و استفاده منظم از آموزش دیجیتال وجود دارد. پایین بودن سطح تحصیلات والدین، به‌ویژه مادران، نیز توانایی خانواده‌ها را برای حمایت از تحصیل فرزندان محدود می‌کند.
ابتکارات آینده در حوزه آموزش باید بر تعهد قوی والدین به آموزش تکیه کرده و هم‌زمان، دسترسی ایمن و مقرون‌به‌صرفه، بهبود امکانات مدارس، حفاظت از کودکان، ارتباط منظم میان والدین و مدارس و استفاده مؤثرتر از ابزارهای آموزش دیجیتال را در اولویت قرار دهند.
نظر شما