بر اساس آمارهای رسمی وزارت آموزش و پرورش و گزارش‌های اخیر، از میان بیش از ۶۶۱ مدرسه ابتدایی فعال در این منطقه، بیش از ۲۵۰ مدرسه به طور کامل تخریب (دِمیج) شده‌اند و حدود ۵۰۰ مدرسه دیگر در وضعیت بسیار بحرانی و فرسوده قرار دارند.
تصاویر به‌دست‌آمده از مدرسه ابتدایی پسرانه دولتی "جندو ناری" (Jhandu Nare)، سندی آشکار بر وضعیت اسفبار سیستم آموزشی این منطقه است. اگرچه کلاس‌های درس در این مدرسه وجود دارند، اما به دلیل بافت مخدوش و خطرناک ساختمان، نشستن کودکان در این اتاق‌ها اصلاً امن نیست. گچ و سیمان سقف کلاس‌ها تکه‌تکه در حال ریزش است و میل‌گردهای به‌کاررفته در سقف‌ها کاملاً نمایان شده‌اند. از ترس وقوع حادثه، کودکان معصوم مجبورند کلاس‌ها را رها کرده و زیر سایه درختان روی زمین بنشینند و درس بخوانند.
این وضعیت وحشتناک تنها به یک مدرسه محدود نمی‌شود؛ در مدرسه ابتدایی دخترانه دولتی "گل محمد مگسی" (Gul Muhammad Magsi) نیز شرایط هیچ تفاوتی ندارد. پایه‌های ساختمان این مدرسه به شدت ضعیف شده و فروپاشی دیوار حفاظتی (حصار) آن، امنیت دختران دانش‌آموز را با یک علامت سؤال بزرگ مواجه کرده است. در این مدرسه نیز دانش‌آموزان به جای حضور در کلاس‌های ناامن، مجبورند در راهروهای مدرسه به تحصیل خود ادامه دهند.
به گفته منابع آموزشی، توصیه‌ها و گزارش‌های دقیقی درباره این وضعیت بحرانی به دولت استانی ارسال شده است تا بودجه‌های اضطراری برای بازسازی این مدارس اختصاص یابد. شهروندان و والدین با ابراز نگرانی شدید، از حکومت خواسته‌اند که پیش از وقوع یک فاجعه جانی جبران‌ناپذیر، فوراً برای ترمیم و ساخت این مدارس اقدام کند تا فرزندان قشر محروم جامعه بتوانند در محیطی امن و زیر سقف‌های استاندارد درس بخوانند.
وضعیت بحرانی و ویران مدارس ابتدایی در حیدرآباد، آینه‌ای از بی‌توجهی عمیق مسئولان به آینده نسل جوان است. وقتی بیش از ۲۵۰ مدرسه به‌طور کامل تخریب شده و ۵۰۰ مدرسه دیگر در آستانه فروپاشی قرار دارند، این دیگر تنها یک مشکل عمرانی نیست، بلکه یک فاجعه انسانی و آموزشی است.
کودکانی که باید در محیطی امن و آرام به کسب علم بپردازند، امروز از ترس ریزش سقف کلاس‌ها، در زیر سایه درختان یا در راهروهای باریک درس می‌خوانند. سقوط دیوار حفاظتی مدارس دخترانه نیز امنیت و حریم معصومانه دختران دانش‌آموز را با تهدید جدی مواجه کرده است. تعلیم و تربیت، حق اساسی هر کودک است، اما در حیدرآباد، این حق در میان آوارهای بی‌تدبیری گم شده است. حکومت باید پیش از وقوع یک فاجعه انسانی و جانی، توصیه‌ها را جدی گرفته و بودجه‌های اضطراری را برای بازسازی این مدارس تخصیص دهد؛ چرا که فردا بسیار دیر خواهد بود.