اگر در یادداشت اول گفتیم سینمای سوئد را باید از مسیر اخلاق، خانواده و نهاد فهمید، در قسمت دوم باید بر چهرهای مکث کنیم که این سه محور را به زبان جهانی تبدیل کرد: اینگمار برگمان؛ فیلمسازی که بهجای جواب، موقعیت میسازد و آدمها را روبهروی وجدان، تردید و حقیقت رابطه مینشاند.
از اخلاقِ رابطه و مرکزیت خانواده تا دولت رفاه و مسئله هویت؛ نقشه راهی برای ورود به سینمای سوئد بدون گیر افتادن در کلیشههاست. اگر کسی بپرسد سینمای سوئد را با چه تصویری به یاد میآوریم؟ احتمالا دو پاسخ فوری میشنویم: یکی نام اینگمار برگمان، دیگری یک حالوهوای سرد و کمحرف و جدی.
