بیانیه اجلاس بریکس که به میزبانی هند برگزار شد، منتشر گردید. در این بیانیه، اخراج اجباری مسلمانان فلسطینی رد شده و بر راه‌حل دوکشوری برای مسئله فلسطین تأکید شده است که اقدامی شایسته استقبال است؛ اما نفاق هند از این واقعیت آشکار می‌شود که خود هند در مسیر اجرای قطعنامه‌های بین‌المللی تصویب‌شده درباره مسئله فلسطین و کشمیر مانع ایجاد می‌کند. اتحاد و همکاری هند و اسرائیل نیز از هیچ‌کس پوشیده نیست. مسلمانان، چه در فلسطین باشند، چه در هند و یا در کشمیر، در حال حاضر با شدیدترین اشکال وحشی‌گری مواجه هستند. نارندرا مودی، که مرتکب شدیدترین نقض حقوق بشر شده است و از پاسخگویی نیز مصون مانده، اکنون در برابر جهان از ضرورت رعایت قوانین بین‌المللی سخن می‌گوید؛ و این خود از نشانه‌های قیامت است.
آنچه برای ملت‌های فقیر و مظلوم ساکن در جهان بیش از همه نگران‌کننده است، این است که نهادهای جهانی حقوق بشر در حال حاضر غیرفعال شده‌اند و قطعنامه‌ها و بیانیه‌های صادرشده از سوی آنها عملاً ارزشی بیش از یک تکه کاغذ ندارند.
هند طی چندین دهه گذشته، به‌طور کلی، و به‌ویژه پس از روی کار آمدن دولت نارندرا مودی، در مسیر اجرای برنامه‌ای برای از بین بردن هویت مذهبی و فرهنگی تمامی اقلیت‌ها، از جمله مسلمانان، حرکت کرده است. بیایید نگاهی کوتاه به وضعیت اقلیت‌ها در داخل هند بیندازیم و ببینیم چگونه جهان در برابر کارزار تحت حمایت دولت برای از بین بردن هویت مذهبی و فرهنگی مسلمانان سکوت اختیار کرده است.
۲۰۰ میلیون مسلمان هند امروز برای حفظ هویت مذهبی و فرهنگی خود مبارزه می‌کنند. بذری که پس از تخریب مسجد بابری در سال ۱۹۹۲ کاشته شد، اکنون با حمایت دولت به درختی کامل تبدیل شده است. مساجد، زیارتگاه‌ها، مدارس دینی و عیدگاه‌ها به نام «تجاوز به اراضی» و «توسعه» تخریب می‌شوند.
آمار با صدای بلند سخن می‌گویند: از سال ۱۹۹۲ تاکنون، ۸۶۱ مکان مذهبی مسلمانان هدف قرار گرفته‌اند. این فهرست شامل ۵۷ مسجد، ۵۶۳ زیارتگاه، ۶ درگاه، ۲۲۶ مدرسه دینی، ۶ عیدگاه، ۱ قبرستان و ۲ مناره است.
تنها در اوتاراکند، بین ۵۳۸ تا ۵۷۲ زیارتگاه تخریب شده‌اند. و این موضوع مربوط به گذشته نیست؛ بلکه همین امروز نیز ادامه دارد.
در ۵ سپتامبر ۲۰۲۶، یک مسجد ۱۵۰ ساله در منطقه سهارانپور در ایالت اوتار پرادش تخریب شد. بلافاصله پس از صدور حکم دادگاه عالی ایالتی، مقامات با چنان سرعتی بولدوزرها را به حرکت درآوردند که مسلمانان حتی فرصت مراجعه به دیوان عالی را نیز پیدا نکردند. این یک «عملیات» نبود؛ بلکه حلقه دیگری از همان زنجیره طولانی بود.
اوتار پرادش: دولت یوگی در سال ۲۰۲۵ حدود ۳۰ مسجد را تخریب کرد. در سال ۲۰۲۶ نیز ساختمان‌هایی در واراناسی و ایتاوا هدف قرار گرفتند.
دهلی: مسجد اخوندجی که ۶۰۰ تا ۷۰۰ سال قدمت داشت، در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۴ تخریب شد؛ درگاه پنچ پیران نیز در ۶ مه ۲۰۲۶ هدف قرار گرفت.
هاریانا: مسجد چوک در ۲۹ مه ۲۰۲۶.
ماهاراشترا: ۵ مورد؛ گجرات: ۴ مورد؛ راجستان: ۵ مورد؛ اوجین در مادیا پرادش: ۳ مورد؛ و در آسام: ده‌ها مکان.
اما هولناک‌ترین مورد این است که در طول ۴۵ روز از ژوئن ۲۰۲۶، ۲۳ مکان مذهبی تخریب شدند.
پس از تصویب قانون اصلاح وقف ۲۰۲۵، تصمیم‌گیری درباره ۸.۷۲ میلیون ملک وقفی، با ارزش ۱.۲ تریلیون روپیه، اکنون در اختیار کلکتورهای مناطق قرار گرفته است. به این معنا که جامعه مسلمانان دیگر نمی‌تواند درباره زمین‌های مدارس، قبرستان‌ها و مؤسسات رفاهی خود مستقلاً تصمیم‌گیری کند. منتقدان می‌گویند این قانون تلاشی برای تضعیف وقف و آماده‌سازی زمینه برای واگذاری آن به دولت است.
مسلمانان ۱۴.۲ درصد از جمعیت هند را تشکیل می‌دهند. اما با این حال: محدودیت‌هایی بر اذان اعمال می‌شود، نسبت به مدارس دینی با سوءظن برخورد می‌شود و عبادتگاه‌ها بسته می‌شوند. مشارکت زنان مسلمان در نیروی کار تنها ۳۸.۲ درصد است. بر اساس سهم جمعیتی، مسلمانان باید ۷۷ کرسی در لوک‌سبها داشته باشند، اما تنها ۲۴ کرسی در اختیار آنان قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۴، تعداد ۱۱۶۵ مورد سخنان نفرت‌پراکنانه ثبت شد که ۹۸.۵ درصد از آنها مسلمانان را هدف قرار داده بودند.
این پرسش مطرح می‌شود که آیا نهادهای بین‌المللی، مانند سازمان ملل متحد، که وظیفه اصلی آنها برقراری عدالت، آزادی مذهبی و حمایت از حقوق اقلیت‌هاست، تا زمانی که سیاستی بی‌طرفانه را دنبال نکنند و استاندارد دوگانه میان قدرتمندان و ضعیفان را کنار نگذارند، هند و اسرائیل همچنان بدون ترس و نگرانی به نقض حقوق بشر ادامه نخواهند داد؟
سازمان ملل متحد و کشورهای غربی باید عینک تعصب را کنار بگذارند و در زمینه آزادی انسانی و مذهبی، همان حقی را که خواهان اجرای آن در کشورهای خود هستند، برای سایر کشورها و ملت‌ها نیز به رسمیت بشناسند. بدون اتخاذ چنین سیاستی، مودی و حامیان او از برنامه خود برای از بین بردن هویت مذهبی و فرهنگی اقلیت‌ها، به‌ویژه مسلمانان، دست نخواهند کشید.
نویسنده: جاوید اقبال
نظر شما