تعدادی از خانوادهها بهدلیل اعمال محدودیتها و ناامیدی در افغانستان، مجبور به مهاجرت شدهاند. برخی از این خانوادهها بهمنظور ادامه تحصیل و آموزش دختران خود به کشورهای همسایه و منطقه پناه بردهاند و تعدادی دیگر، دخترانشان را برای ادامه تحصیل فرستاده و هزینههای هنگفتی را متحمل شدهاند.
نرخ باسوادی در پاکستان حدود ۶۲.۳٪ است، اما سواد به تنهایی به معنای شفافیت شغلی نیست. حتی در میان دانشآموزانی که موفق به اتمام مدرسه یا دانشگاه میشوند، برنامهریزی شغلی هنوز یک خلأ چشمگیر است. این فقط یک آمار نیست، بلکه بحرانی است ملی که در ظاهر زندگی روزمره پنهان شده است.
