کشورهای توسعه‌یافته جهان نیز به این واقعیت اذعان می کند که سازمان‌های اطلاعاتی پاکستان از بهترین، حرفه‌ای‌ترین و ماهرترین‌ در هنر جنگ در جهان هستند، اما حمله انتحاری در نماز جمعه 6 فوریه 2026 میلادی در حسینیه و مسجد خدیجه الکبری[س] واقع در منطقه ترلایی کلان در اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان، کل کشور را شوکه کرد. این حادثه تروریستی نه تنها ضربه بزرگی به قانون و نظم  پاکستان بود، بلکه واقعیت شبکه‌های تروریستی در پاکستان و عملیات آنها را نیز برجسته کرد. در این انفجار حداقل 37 نمازگزار شهید و بیش از 170 نفر زخمی شدند، در حالی که هنوز بیم افزایش تلفات می ‌رود. شاهدان عینی می‌گویند که مهاجم قبل از ورود به این حسینیه و مسجد جامع، به سمت کارکنان امنیتی مستقر در دروازه اصلی آتش گشود، اما نتوانست به نمازگزاران برسد، زیرا عون عباس، جوان 24 ساله که در صفوف نزدیک دروازه ورودی نماز می‌خواند، متوجه خطر شد و به بمب‌گذار انتحاری چسبید تا از پیشروی او جلوگیری کند، اما بمب‌گذار انتحاری خود را با مواد منفجره، منفجر کرد. اقدام شجاعانه عون عباس، جان بسیاری را نجات داد، تلفاتی که اگر تروریست به نمازگزاران می ‌رسید و بمب را منفجر می‌کرد، می‌توانست بیش از ۱۰۰ نفر باشد. در حالی که حداقل ۳۷ نمازگزار در این انفجار شهید و بیش از ۱۷۰ نفر زخمی شدند و خطر تلفات بیشتر نیز وجود دارد. حسینیه و مسجد ظرف چند ساعت پس از حمله تروریستی دلخراش در مسجد جامع خدیجه الکبری[س]، سازمان‌های اطلاعاتی ماموریت خود را برای از بین بردن شبکه اصلی بمب‌گذار انتحاری و از بین بردن داعش در پاکستان و تحویل تروریست‌های آن به دست عدالت آغاز کردند. بلافاصله پس از این حادثه، داعش از طریق اپلیکیشن خود مسئولیت حمله انتحاری را بر عهده گرفت و ادعا کرد که هدف از این عملیات «هدف قرار دادن دشمنان» بوده است. این ادعا در پی بیانیه‌های صادر شده توسط شاخه‌های منطقه‌ای داعش مطرح شد که ماهیت حمله را عملیاتی توسط یک سازمان تروریستی جهانی جلوه می‌دادند. داعش از طریق اپلیکیشن تلگرام و خبرگزاری خود مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و نام بمب‌گذار انتحاری یاسر خان را سیف‌الله انصاری، که هویت مخفی این سازمان تروریستی است، فاش کرد و اعتراف کرد که بمب‌گذار انتحاری متعلق به همان سازمان بوده است. سازمان‌های اطلاعاتی و تحقیقاتی، ضمن تعقیب عناصر فعال در پشت این اقدام تروریستی خونین، در مرحله اولیه دو تروریست را از حومه شهر راولپندی، از جمله جاده آدیاله، دستگیر و از آنها بازجویی کردند. هنگامی که آنها به محل سکونت برخی از تسهیل‌کنندگان بمب‌گذار انتحاری، حکیم‌آباد، حومه نوشهره،در ایالت خیبرپختونخوا در پاکستان که در نزدیکی منطقه کانت واقع شده است، حمله کردند، تروریست‌های داخل خانه آتش گشودند که منجر به شهادت یک افسر پلیس مبارزه با تروریسم و ​​زخمی شدن سه نفر دیگر شد. بلافاصله پس از این، سازمان‌های تحقیقاتی و اطلاعاتی پاکستان، پلیس مبارزه با تروریسم، سازمان‌های بازرسی، پلیس خط مقدم و سایر نیروهای امنیتی، عملیات گسترده‌ای را آغاز کردند. در جریان این عملیات، چهار تسهیل‌کننده از جمله مغز متفکر این حمله که گفته می‌شود توسط داعش در افغانستان آموزش دیده بود، دستگیر شدند. دو برادر بمب‌گذار انتحاری و یک زن نیز از پیشاور دستگیر شدند که انتظار می‌رود افشاگری‌های بیشتری را به همراه داشته باشد. این عملیات مشترک در پیشاور و نوشهره با توجه به اطلاعات فنی و انسانی انجام شد که نشان دهنده دخالت شبکه‌های محلی و بین‌المللی است. تیم‌های تحقیقاتی همچنین شواهد دیگری از جمله فیلم‌های دوربین مداربسته، داده‌های تلفن همراه، رسانه‌های اجتماعی و سابقه سفر را جمع‌آوری کرده‌اند که به ایجاد تصویری از برنامه‌ریزی انفجار، مسیرهای ترانزیت و شبکه مهاجم کمک می‌کند. این حادثه همچنین نشان می‌دهد که گروه‌های تروریستی در شهرهای بزرگ پاکستان فعال هستند و سعی در تحریک خشونت فرقه‌ای در جبهه‌های اجتماعی دارند. به همین دلیل است که اعتراضات، واکنش‌های مذهبی و سیاسی و عمومی در سراسر کشور، دولت و سازمان‌های امنیتی را بر آن داشته است تا یک استراتژی جامع علیه افراط‌گرایی تدوین کنند. حمله انتحاری ۶ فوریه، حضور سازمان‌های تروریستی در پاکستان را برجسته می‌کند، اما چرا سازمان‌های امنیتی، به ویژه آژانس ملی تحقیقات جرایم سایبری (NCCIA)، به نظر می‌رسد که در برابر نفرت فرقه‌ای و تهمت علیه سازمان‌های امنیتی پاکستان که توسط عناصر ضد پاکستانی بلافاصله پس از فاجعه مسجد جامع و حسینیه خدیجه کبری[س] آغاز شده است، ساکت هستند؟[1].

منابع: