خوشحال خان ختک
-
بخش دوم: حمزه بابا؛ عارف غزلسرای پشتو و روایتگر عرفان حسینی
چهار رکن ادبیات پشتو و ارادت به اهلبیت(ع)_ بخش دوم
اگر خوشحالخان ختک را باید بنیانگذار حماسه و هویت ملی در شعر پشتو دانست، بیتردید حمزه شینواری، مشهور به حمزه بابا، بنیانگذار مکتب عرفانی غزل پشتو است. ادبیات پشتو با حمزه بابا وارد مرحلهای تازه شد؛ مرحلهای که در آن، غزل از محدوده توصیف عشق زمینی فراتر رفت و به عرصه سلوک، معرفت، توحید و…
-
بخش اول: خوشحالخان ختک؛ شاعر حماسه، عشق و ولایت
چهار رکن ادبیات پشتو و ارادت به اهلبیت(ع) _ بخش اول
اگر تاریخ زبان پشتو را به بنایی عظیم تشبیه کنیم، بدون تردید چهار ستون اصلی آن رحمان بابا، خوشحالخان ختک، حمزه بابا و غنیخان هستند. این چهار شخصیت، نه تنها زبان پشتو را به اوج رساندند، بلکه روح فرهنگ پشتون را نیز در آثار خود متجلی ساختند. در میان این چهار شخصیت سه تن از جمله خوشحالخان ختک،…
-
آشنایی با قوم طوری
معرفی قبایل پشتون - طوری
قبیله طوری، ناحیهای را که به نام کُرَّم شناخته میشود، در دو سوی رودخانهای به همین نام در اختیار دارد که در شمال خوست و جنوب کوه سفید قرار دارد. درباره تبار و نژاد این قبیله و جاجیها تردیدهایی وجود دارد.
-
سنت اصیل دستاربندی در فرهنگ پشتون
دستار(عمامه) جزئی مهم و رنگی زیبا از فرهنگ پشتون هاست. به عمامه، دستار، شمله، پگ، پگری، عمامه، منداسه، سرپوش و سرپیچ نیز گفته میشود. واژهی دستار از زبان فارسی است، اما در زبان پشتو با تلفظ "دُستار" (با ضمه) ادا میشود. چون دستار بر سر بسته میشود، آن را پیشوای لباس میدانند. عمامه نهتنها…
-
«خوشحالخان ختک» پشتون بلند آوازه فارسیگوی
«خوشحالخان ختک» ؛ شاعر مشهور افغانستانی؛ هم زبان شیرین فارسی را پاس داشته و هم زبان مادری خـود را حـفظ کرده و در سبک شعر، علاوه بر اینکه سبک خاص خود را دارد؛ یکی از پیروان سعدی، حافظ شیرازی و صائب در سرودن غزل فارسی و پشتو است.
-
خوشحال خان ختک شاعر حماسه سرا و فردوسی پشتون ها
در کنار دیگر اشتراکات فرهنگی ایران و پاکستان، ادبیات زبان فارسی و پشتو، بهعنوان دو زبان مهم و تاریخی در منطقه، تأثیرات گستردهای بر یکدیگر داشتهاند. در این میان، دو شاعر بزرگ، خوشحال خان ختک از ایالت خیبرپختونخوا پاکستان و حکیم ابوالقاسم فردوسی از ایران، جایگاه ویژهای در تاریخ ادبیات دارند.
-
میراث فرهنگی ناملموس پیشاور
در یک تقسیم بندی، میراث فرهنگی به دو دسته ملموس و ناملموس تقسیم می شود. میراث ملموس شامل بناهای تاریخی، مکانهای تاریخی، آثار باستانی، مناظر فرهنگی، صنایع دستی در روستا و حفاری های باستانشناسی و غیره است که شایسته حفاظت برای نسل آینده است.