تحلیلگران پاکستانی معتقدند که پاکستان و ایران دو کشور همسایه و برادر اسلامی هستند که فرهنگ، دین و مرزهای مشترکی دارند و همواره مانند یک روح و دو قالبی بوده‌ اند. با این حال، مدتی است که تبلیغات منفی عناصر ضد پاکستانی در رسانه ‌های اجتماعی که سایر رسانه‌ ها به دلیل تنبلی و بدون تحقیق آن شایعات منفی را گزارش می‌ دهند، باعث ایجاد ابهاماتی بین مردم و دولت های این دو کشور برادر اسلامی می شود.با این حال، طبق منابع موثق، مانند همیشه، نقش پاکستان برای کل امت اسلامی، از جمله در مورد کشور برادر اسلامی ایران و به ویژه فلسطین، غزه و سایر کشورهای اسلامی بسیار مثبت بوده و است و در شرایط فعلی جهانی، پاکستان به هیچ وجه بخشی از توطئه استکبار جهانی نخواهد شد، زیرا آنچه در حال حاضر در جهان اتفاق می ‌افتد چیزی جز نقض قوانین بین ‌المللی، تسلط بر منابع مالی کشورهای ضعیف و غصب حاکمیت و تمامیت ارضی سایر کشورها و ربودن اجباری مقامات آنها نیست. اگر چنین سنتی برقرار شود، هیچ کشوری در جهان نمی ‌تواند از آن ظلم و وحشیگری فرار کند، اما از یک سو، استکبار جهانی علیرغم رأی دیوان بین ‌المللی دادگستری، از وحشی و مستبدی مانند نتانیاهو، قاتل هزاران زن، کودک و سایر مردم مظلوم فلسطین، حمایت می‌کند، از سوی دیگر، تهدید هایی علیه بسیاری از کشورهای آمریکای لاتینی از جمله، ونزوئلا صورت می ‌گیرد. در ایران، کشور همسایه و برادر اسلامی مان نیز به همین ترتیب، تلاشهایی انجام می ‌شود تا مردم را علیه دولت تحریک کرده و از طریق تغییر رژیم، منابع مالی آن را تصاحب کنند. حامد میر، یکی از تحلیلگران، روزنامه ‌نگاران، مجریان و نویسندگان ارشد معروف پاکستان، به این موضوع اشاره کرده و گفته است که در چند سال گذشته با بسیاری از دیپلمات ‌های خارجی بحث شده است که از برخی از روزنامه‌ نگاران پاکستانی شکایت دارند که آن ها شایعات را گسترش می دهند، حتی برخی از دیپلمات ها بر اساس گزارش آن ها دچار مشکلات می شوند، همانطوری که یک دیپلمات به خبر خبرنگار پاکستانی اعتماد کرده و به دولت خود اعلام کرد که پاکستان ارتش خود را برای برقراری صلح در غزه اعزام خواهد کرد. منبع این دیپلمات، یک روزنامه ‌نگار پاکستانی بود که او را این دیپلمات، بسیار نزدیک به دولت پاکستان می ‌دانست. وقتی اسحاق دار، معاون نخست ‌وزیرپاکستان، به صراحت اعلام کرد که پاکستان ارتش خود را برای خلع سلاح حماس به غزه اعزام نخواهد کرد، این دیپلمات نگران شد. او از منبع خود پرسید که چرا خبر شما اشتباه از آب درآمد؟ منبع گفت که این خبر را در رسانه‌ های اجتماعی دیده است. هجوم اخبار جعلی و ویدیوهای جعلی در رسانه ‌های اجتماعی، بسیاری از افراد عاقل را از رسانه ‌های اجتماعی دور کرده است. رسانه‌ های اجتماعی اعلام می کردند که ترامپ پس از ونزوئلا به ایران حمله خواهد کرد و پاکستان پایگاهی برای حمله به ایران در اختیار آمریکا قرار خواهد داد. در حالیکه در 6 ژانویه، پاکستان بار دیگر با محکوم کردن اقدام ترامپ علیه ونزوئلا در سازمان ملل، اشتباه رسانه ‌های اجتماعی را ثابت کرد. چرا، کاری که ترامپ در ونزوئلا انجام داد، تمام جهان را تکان داده است. حال، اگر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، از جایی ربوده و به دستور پوتین، رئیس ‌جمهور روسیه، به مسکو برده شود، ترامپ چه خواهد کرد؟ حتی بر همین قانون شکنی اخیر، اسدالدین اویسی، عضو مسلمان در پارلمان هند و طرفدار دولت مودی، از نخست وزیر خود مودی خواسته است که همانطور که ترامپ رئیس جمهور ونزوئلا را ربود و او را به نیویورک برد، چرا شما عاملان حملات ادعایی در هند را از پاکستان نمی ربایید و به دهلی نمی آورید؟. همچنین یک روزنامه ‌نگار افغان از من پرسید که آیا پاکستان قصد دارد رهبری طالبان افغانستان را از طریق هلیکوپترها برباید. من پرسیدم در مورد چه چیزهایی صحبت می کنید؟ روزنامه ‌نگار افغان گفت که احمد مسعود، رهبر ضد طالبان و پسر احمد شاه مسعود، بیانیه رسمی صادر کرده است که همانطور که ترامپ رئیس جمهور ونزوئلا را ربود، پاکستان نیز ملا هیبت‌الله، رهبر طالبان افغانستان را از قندهار خواهد ربود. این بیانیه برای من تعجب‌آور بود. از روزنامه ‌نگار افغان پرسیدم که اگر پاکستان رهبری طالبان افغانستان را از طریق اقدام نظامی از بین ببرد، آیا مشکل پاکستان حل خواهد شد؟ آیا یک دولت دوستدار پاکستان در کابل ایجاد خواهد شد؟ اگر دولت طالبان در کابل سقوط کند چه اتفاقی خواهد افتاد. او پاسخ داد که شمال افغانستان به دست هواداران احمد مسعود و عبدالرشید دوستم خواهد افتاد. طالبان در برخی مناطق شرق افغانستان و داعش در برخی دیگر تسلط خواهند یافت و جنگ داخلی در کابل آغاز خواهد شد، زیرا داعش به جای جنگ با اسرائیل به ایران و افغانستان حمله می ‌کنند، بقول جمهوری اسلامی ایران، داعش نگران غزه نیست، بلکه نگران افغانستان است[i]. آنچه در حال حاضر در جهان اتفاق می‌ افتد چیزی جز نقض قوانین بین ‌المللی، تسلط بر منابع مالی کشورهای ضعیف و غصب حاکمیت سایر کشورها و ربودن اجباری مقامات دولتی آنها، نیست. اگر چنین سنتی برقرار شود، هیچ کشوری در جهان نمی ‌تواند از آن ظلم، وحشیگری  و زور فرار کند، اما از یک سو، استکبار جهانی علیرغم رأی دیوان بین ‌المللی دادگستری، از وحشی و مستبدی مانند نتانیاهو حمایت و پشتیبانی می ‌کند و از سوی دیگر، تهدید هایی علیه بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین از جمله ونزوئلا صورت می‌ گیرد. در ایران نیز به همین ترتیب، تلاش هایی می ‌شود تا مردم را علیه دولت تحریک کرده و از طریق تغییر رژیم، منابع مالی آن را تصاحب کنند. ایران کشوری برادر اسلامی و همسایه پاکستان است که حمله به آن حمله به پاکستان است و مردم پاکستان نیز از شورش اخیر ایجاد شده در ایران توسط دشمنان اسلام، نگران هستند، گویی این شورش در کشور خودشان در حال انجام است. اکثر نویسندگان پاکستانی از جمله، محمود شام نویسنده معروف پاکستانی به شدت به شورش اخیر و تهدیدات آشکار دشمنان اسلام به ایران اعتراض کرده و دولت خود را نیز از عواقب آن برحذر داشته ‌اند. این نویسنده و تحلیلگر معروف پاکستان با اشاره به اظهارات نیکولاس مادورو گوارا، رئیس جمهور ۶۳ ساله ونزوئلا، در دادگاهی در نیویورک، نوشت: این اظهارات دولت فعلی ایالات متحده را در سراسر جهان شرمسار می‌کند. وی در ادامه نوشت: این تروریسم آشکار علیه یک کشور خارجی در سومین روز سال نو رخ داد. آیا چنین اقدامی را می‌توان در قرن بیست و یکم تصور کرد؟، اما دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، با برتری خود این کار را انجام داده است. وی ابراز تاسف کرده و گفت: سخنوران بزرگ ساکت هستند. کارشناسان دیپلماسی، طرفداران سلطنت جمهوری و طرفداران حاکمیت هر کشور، بیانیه‌ های بسیار کندی صادر می‌کنند. اقدامات رسمی در نشست اضطراری شورای امنیت در حال انجام است. چین، روسیه و ترکیه از جمله حامیان رئیس جمهور نیکلاس هستند، اما هیچ اقدام اضطراری از سوی آنها مشاهده نمی ‌شود. در حالیکه سیستم قضایی ایالات متحده زمانی به اجرای عدالت بسیار مشهور بوده است، اما کارشناسان حقوق بین‌الملل از اینکه قاضی دادگاه نیویورک چگونه این پرونده را برای رسیدگی تأیید کرده است، بسیار متعجب هستند. آیا کاخ ریاست جمهوری ونزوئلا نیز تحت صلاحیت دادگاه نیویورک قرار گرفته است؟ نیروهای امنیتی که رئیس جمهور و بانوی اول را با دستبند و پابند در دادگاه مانند جنایتکاران حاضر کردند. آیا این مطابق با قوانین آمریکا و قوانین بین ‌المللی است؟ اگر این سنت ادامه یابد، آیا کشورهای کوچک از همسایگان بزرگ خود، کشورهای ثروتمندتر و دولت‌ هایی با قدرت نظامی بیشتر در امان خواهند بود؟ آیا این سبک حکومت اسرائیل است که از سال ۱۹۴۸ میلادی علیه فلسطینیان اجرا کرده است یا تغییری که حاکمان توسعه ‌طلب مختلف هند در کشمیر، بوتان، حیدرآباد و دکن نشان داده‌اند. رئیس جمهور آمریکا نیز این اقدامات تجاوزکارانه نهرو، مودی و نتانیاهو را تکرار کرده است. این نشانه‌ای از افول شکوه آمریکا است. آیا روشنفکران، نویسندگان، روزنامه‌نگاران، اساتید و محققان آمریکایی در مورد دخالت در حاکمیت ونزوئلا سکوت خواهند کرد؟ رئیس جمهور یک کشور دیگر ممکن است از طریق تقلب یا غصب یا فساد به قدرت رسیده باشد، اما چگونه یک کشور خارجی می‌تواند اختیار استفاده از قدرت نظامی و جدیدترین سلاح‌های خود را برای عبور از مرزهای یک کشور و ربودن رئیس جمهور آن داشته باشد. حتی از نهادهای حاکم و قدرتمند کشور خود اجازه نمی‌گیرد. تمام اختیارات کنگره و سنا باید در اختیار آنها باقی بماند. نهادهایی که حاصل قرن‌ها تفکر، مبارزه و گفتگو هستند، سازمان ملل متحد، مجمع عمومی، شورای امنیت، کمیسیون حقوق بشر، همگی نظاره‌گر هستند. آیا رئیس جمهور آمریکا در کاخ سفید ساکن است و فراتر از همه قوانین داخلی و بین ‌المللی، حکم خود را اجرا می‌کند؟ رئیس جمهور آمریکا چگونه می‌تواند بگوید که اکنون ایالات متحده امور ونزوئلا را اداره خواهد کرد؟ سربازان آمریکایی و ناتو در آفریقا، آسیا، آمریکای جنوبی، خاورمیانه چه کردند؟ آیا آنها غارت نکردند؟ آیا رفتار با نخست وزیر ایران، مصدق، را فراموش کردند؟ آیا پاتریک لامبا را به یاد نمی‌آورند؟ چگونه شرکت‌کنندگان در کنفرانس اجلاس سران کشورهای اسلامی در سال ۱۹۷۴ میلادی از صحنه روزگار محو شدند؟ چگونه میزبان کنفرانس، ذوالفقار علی بوتو، مهمانان شاه فیصل، انور سادات، شیخ مجیب الرحمن و معمر قذافی کشته شدند؟ نخست وزیر اسرائیل، نتانیاهو، نیز یک جنایتکار جنگی است. دادگاه‌های بین‌المللی او را مجازات کرده‌اند. اگر یک کشور مسلمان وی را به همین روش ربوده و برای محاکمه به کشور خود بیاورد، آیا ایالات متحده و اتحادیه اروپا این را با سکوت تحمل خواهند کرد؟ تاریخ بارها به چالش کشیده است که این آدم‌ربایی رئیس جمهور ونزوئلا و همسرش یک تراژدی بسیار خطرناک قرن بیست و یکم است. جلسه شورای امنیت سازمان ملل در این مورد فراخوانده شده است، اما نباید این نشست فقط رسمی باشد، بلکه باید فوراً اقدام شود. به همین ترتیب، کنگره و سنای آمریکا نیز باید رئیس جمهور خود را به خاطر این اقدام استیضاح کنند. از سازمان همکاریهای اسلامی (OIC) نیز درخواست می ‌شود که نشست ‌ای از وزرای امور خارجه برای بررسی وضعیت تشکیل دهد، زیرا کشور اسلامی ایران نیز با این تهدید مواجه شده است و اوضاع در آنجا لحظه به لحظه رو به وخامت می ‌رود. پاکستان نیز باید نشست ‌ای از پارلمان خود تشکیل دهد، زیرا تهدیدهای مشابهی مبنی بر مداخله در کشور همسایه ما ایران مطرح می ‌شود. اگر چنین اقدامی در ایران رخ دهد، پاکستان را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد. اگر در حال حاضر صدایی علیه این اقدام شخصی بلند نشود، اشغال کشمیر توسط هند و جنایات اسرائیل علیه فلسطینیان نیز مشروعیت پیدا خواهند کرد. کشورهای بزرگ راهی برای دخالت در امور کشورهای کوچک پیدا خواهند کرد. سازمان ملل متحد همچنان فلج خواهد ماند[ii]. اگر امروز ایران هدف قرار گرفت، فردا پاکستان یا یکی از کشورهای اسلامی دیگر نیز می ‌تواند هدف دشمنان اسلام، قرار گیرد. ما باید متحد شده و از امت اسلامی، از جمله اسلامی جمهوری ایران دفاع کنیم.حتی امروز سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان طی سخنانی اعلام کرد که پاکستان با تجاوز و تهدید خارجی علیه ایران مخالف بوده است، پاکستان در گذشته با تحریم‌های ایران مخالفت کرده و در آینده نیز به این مخالفت ادامه خواهد داد. این سخنگو گفت که تحریم‌های مربوط به توافق هسته‌ای غیرسازنده اعلام شده‌اند، وضعیت داخلی ایران موضوع داخلی آن است، پاکستان در امور داخلی هیچ کشوری همسایه‌ دخالت نمی‌کند[1].

منابع: