امروز اولین روز ماه رمضان در سراسر پاکستان است. من صمیمانه ترین تبریکات خود را به مناسبت این ماه مبارک به همه شما تقدیم می کنم. کسانی را که پروردگار زمین و آسمان در این ماه مبارک، با ثروت معنویت، عبادت و ترس از خدا غنی میکند، بسیار خوش شانس هستند. من هر ساله نه تنها سعی می کنم خودم روزه های رمضان را سازماندهی کنم، بلکه برای اطرافیانم نیز راحتی ایجاد کنم. به نظر من، این ماه نه تنها ماه عبادت است، بلکه ماه شخصیت سازی، احساس مسئولیت و آموزش عملی و معنوی انسانیت است. من در گذشته نظرات خود را بیان کرده ام که روزه گرفتن ارزش مشترک همه ادیان جهان است. در هر دینی، تعالی معنوی و آرامش درونی بدون روزه گرفتن حاصل نمی شود. در دین اسلام نیز کل ماه مبارک رمضان به روزه اختصاص داده شده است. در قدیمی ترین دین جهان، هندوئیسم، روزه ها در "اکاداشی"، "ناواراتری" و در سایر مناسبت های مقدس هندوها، برگزار می شوند. در هندوئیسم، کفاره گناهان و روزه گرفتن برای نذر، عهد و شکرگزاری رایج است، در حالی که زنان هندو نیز برای طول عمر همسران خود روزه می گیرند. کتاب مقدس (Bible) از روزه گرفتن حضرت عیسی مسیح به مدت چهل روز و چهل شب یاد می کند. ادیان مذهبی هند، از جمله بودیسم و جینیسم، روزه داری را با شرایط سختگیرانه ای سفارش میکنند. به پیروان همه ادیان این درس مشترک داده شده است که روزه داری بیشتر در مورد تربیت روح است تا گرسنگی جسمی. هدف واقعی روزه داری، فقط تحمل گرسنگی و تشنگی نیست، بلکه القای حس صبر، تحمل، بخشش، برادری و همدلی نسبت به رنج اقشار ضعیف در جامعه خود است. در سراسر جهان، به مناسبت اعیاد مذهبی، تلاش هایی برای به اشتراک گذاشتن شادی های یکدیگر صورت می گیرد. چه کریسمس باشد و چه دیوالی، قیمت های اقلام برای راحتی مردم به طور قابل توجهی کاهش می یابند و مشاغل تخفیف های ویژه ای اعلام میکنند. متأسفانه با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، طوفانی از تورم در جامعه ما به پا می شود، قیمت مواد غذایی و آشامیدنی سر به فلک می کشد، قیمت میوه ها و خرماهای کشت شده در کشور خودمان به طور قابل توجهی افزایش می یابد، مردم عادی به دلیل کمبود قدرت خرید احساس محرومیت میکنند، روش های نکوهیده مانند سودجویی غیرقانونی، احتکار و دزدی توسط عناصر سودجو در ماه مبارک رمضان رایج می شود، سلسله بی پایان مهمانی های افطار و تمایل به خودنمایی و تظاهر بر معنویت واقعی غلبه میکند، همه فقط یک هدف در ذهن دارند و آن این است که عید فطر در راه است و ما باید عید را با شکوه و نمایش به هر وسیله ای، قانونی و غیرقانونی، جشن بگیریم. قلبم با دیدن چنین موقعیت های ناامید کنندهای در اطرافم، اشک خون می ریزد، چرا جرأت می کنیم هدیه مقدس پروردگار مان را در قالب ماه مبارک رمضان، این چنین بی رحمانه و بی کفایتی هدر دهیم؟ چرا هر سال به جای خدمت به بندگان خدا، مشغول به پر کردن جیبهایمان می شویم؟ آیا یازده ماه باقی مانده سال، برای تجارت کافی نیست و حتی ماه مبارک رمضان را به یک تجارت تبدیل می کنیم؟ زکات امانتی از جانب خداست، اما به محض شروع ماه مبارک رمضان، هجوم گدایان حرفه ای آغاز می شود. طبقه مستحق واقعی جامعه ما محروم هستند و گدایان حرفه ای مقدار زیادی زکات را از جاده ها، تقاطع ها و خانه های ما می بلعند. اگر پول ما که در راه خدا داده می شود با صداقت به نیازمندان واقعی برسد، می توان شاهد بهبود قابل توجهی در جامعه بود. به همین ترتیب، من معتقدم که می توان نه تنها با پول، بلکه با آموزش، مهارت، تمرین و به اشتراک گذاشتن دانش به کسی کمک کرد. اگر تجارت می کنیم، می توانیم با کاهش داوطلبانه قیمت ها در ماه مبارک رمضان، صاحبخانه را راضی کنیم. اگر کارمند دولت هستیم، به جای اینکه روزه را بهانهای برای دزدی کاری قرار دهیم، باید امور حرفهای خود را با کار سخت انجام دهیم. اگر با حرفه معلمی مرتبط هستیم، باید شهریه ها را کاهش دهیم و نسل جدید را با جواهر آموزش زینت دهیم. اگر ماهر هستیم، با آموزش یک مهارت به یک فرد بیکار کمک کنیم تا روی پای خود بایستد. اگر در یک زمینه متخصص هستیم، پس باید رمضان را صرف کنیم و از استعدادهای خود در ساخت و توسعه یک مکان عبادی/مؤسسه رفاهی در المبارک استفاده کنیم. به نظر من، اینها گام های عملی هستند که رمضان مبارک را واقعاً مبارک میکنند. روزه گرفتن در مورد کنترل نفس است، اما نکته غم انگیز این است که به جای افزایش تحمل، در طول رمضان مبارک افزایش تحریک، دعوا و بی ادبی وجود دارد. ما در خیابان ها، بازارها و اماکن عمومی شاهد فحشاء، بد زبانی و رفتارهای غیراخلاقی نسبت به یکدیگر هستیم، اما سعی می کنیم آن را با گفتن "به نظر می رسد روزه است" توجیه کنیم. یک عمل مقدس عبادت مانند روزه گرفتن نیاز به اخلاص دارد، اما به اشتراک گذاشتن تصاویر مهمانی های افطاری گران و مجلل در رسانه های اجتماعی به نشانه دوری از معنویت واقعی تبدیل شده است. من معتقدم که رمضان مبارک به ما درسی در مورد انسانیت میدهد، درس بزرگی که از همه مرزها فراتر می رود. به نظر من، رمضان مبارک یک ماه نیست، بلکه یک وظیفه مقدس برای انجام دادن است. ماه مبارک رمضان به ما یادآوری میکند که بخیل ها مورد نفرین خدا هستند و اسراف کاران برادر شیطان هستند. بیایید امروز، به مناسبت اولین روز ماه مبارک رمضان، عهد کنیم که این ماه مبارک را مطابق مسیری که پروردگارمان نشان داده است، زندگی کنیم. از دروغ، رشوه و نادرستی دوری خواهیم کرد. در ماه مبارک رمضان، قناعت و برادری را ترویج خواهیم داد. برای اطرافیانمان آسایش ایجاد خواهیم کرد. ماه مبارک رمضان را نه به عنوان یک ماه تجارت، بلکه به عنوان ماه معنویت و دریافت نعمت و رحمت خواهیم دانست. مطمئنم که اگر در اتخاذ این ویژگیها موفق شویم، مطمئناً یازده ماه باقی مانده در سال برای ما، ماه های خوبی خواهند بود[1].
تحلیل مذهبی و فرهنگی:
تحلیلگران مذهبی و فرهنگی پاکستانی این وضعیت در پاکستان را بسیار تأسف بار می دانند، زیرا ما مسلمانان به جای اینکه دین اسلام را به عنوان الگویی مناسب برای اقلیت های مذهبی معرفی می کردیم، به نظر می رسد اقلیت های غیرمسلمان بیشتر از ما مسلمانان به احکام اسلامی توجه میکنند، اما این اولین باری نیست که چنین اتفاقی می افتد. با این حال، گزارش (ARY News) شاهد است که چنین حوادثی قبلاً نیز رخ داده است. آنیل کومار، عضو جنبش قومی متحده در پاکستان، که متعلق به یک اقلیت مذهبی است، قطعنامه ای را در مجلس ایالتی سند برای لغو مجوز مغازه های مشروبات الکلی و ممنوعیت خرید و فروش الکل ارائه کرد. این قطعنامه خواستار ممنوعیت خرید و فروش الکل در سراسر ایالت سند در پاکستان و لغو مجوز همه مغازه های مشروبات الکلی شد. با این حال، پس از بحث در مورد این قطعنامه، این قطعنامه با خنده رد شد، زیرا ضیاء الحسن نجار، وزیر کشور ایالت سند که مسلمان است، گفت که ممنوعیت مغازه های مشروبات الکلی بر اقشار مختلف جامعه تأثیر منفی می گذارد، بنابراین دولت نمی تواند از آن حمایت کند[i]. بنابراین، این نویسنده هندو به درستی وضعیت پاکستان را در ماه مبارک رمضان به تصویر کشیده است که باعث شده مسلمانان از شرم سر خود را به زیر بیندازند. متأسفانه، در ماهی مانند ماه مبارک رمضان که در پاکستان ماه تجارت محسوب می شود، مسلمانان کجا وقت خواندن چنین مقالاتی را دارند؟ همانطور که نویسنده گفت، همه آنقدر در مسابقه کسب و درآمد مشغول هستند که هیچ کس حتی متوجه نمی شود که با روزه است، بلکه همه مشغول جمع آوری پول حلال و حرام برای جشن گرفتن عید فطر پیش رو به شکلی باشکوه هستند. واقعیت این است که این وضعیت نه تنها در پاکستان، بلکه در کل جهان اسلام وجود دارد. اگر اینطور نیست، پس چرا ما امروز در مقابل دشمنان اسلام ترسو هستیم و چرا حتی پس از دیدن ظلم و ستم بر مسلمانان فلسطینی ما، نمی توانیم جلوی دست وحشی اسرائیل را بگیریم؟ و چرا برده آمریکا شده ایم که از اسرائیل وحشی حمایت میکند؟ دلیل اصلی این امر همان چیزی است که این نویسنده اقلیتی پاکستان در مقاله خود به روشنی بیان کرده است: مسلمانان دین اسلام را فقط به عنوان یک شعار پذیرفته اند و به دستورات آن هر گز عمل نمی کنند. بنابراین، شاید در روز قیامت، خداوند متعال آن دسته از غیر مسلمانانی را که به ظاهر غیرمسلمان هستند، اما در واقع اصول اسلامی را رعایت میکنند، ببخشد، اما مسلمانانی مانند ما را که خود را مسلمان می نامیم، اما در عمل هیچ ارتباطی با اسلام نداریم، نخواهد بخشید.
منابع:
نظر شما