مینا کوماری (متولد ۱ آگوست ۱۹۳۳، وفات ۳۱ مارس ۱۹۷۲) بازیگر و شاعر هندی است که با عنوان «ملکه تراژدی» شناخته میشود. وی یکی از بهترین و بزرگترین بازیگران زن تاریخ سینمای هند محسوب میشود که در طول ۳۳ سال فعالیت حرفهای خود، از کودکی تا بزرگسالی، در بیش از ۹۰ فیلم ایفای نقش نمود. مینا کوماری طی دوران حرفهای خود چهار بار جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره بینالمللی فیلم هند را دریافت کرد؛ نخست برای فیلم «بایجو باورا» (۱۹۵۴)، سپس «پارینیتا» (۱۹۵۵)، بعد برای «صاحب بیبی اور غلام» (۱۹۶۳) که با سه نامزدی تاریخساز شد، و آخرین بار برای «کاجال» (۱۹۶۶). منتقدان نقش او در «صاحب بیبی اور غلام» را بازتابی از زندگی شخصیاش دانستهاند.
افزون بر بازیگری، او شاعر و خواننده بود؛ در کودکی آواز خواند و مجموعه شعری با عنوان «مینویسم، میگویم» (۱۹۷۱) منتشر کرد. همچنین طراحی لباس فیلم «پاکیزه» را بر عهده داشت.
تولدش ابتدا برای پدر ناامیدکننده بود و حتی برای مدتی کوتاه به پرورشگاه سپرده شد، اما خیلی زود به خانه بازگردانده شد. در کودکی علاقهای به سینما نداشت و ترجیح میداد به مدرسه برود، با این حال والدینش او را به استودیوهای فیلمسازی بردند. نخستین حضورش در فیلم «صورت چرمی» (۱۹۳۹) به کارگردانی ویجی بات بود که برای آن ۲۵ روپیه دستمزد گرفت.
مینا کوماری از خانوادهای با پیوندهای فرهنگی گسترده بود؛ مادربزرگش سونداری تاگور از بستگان رابیندرانات تاگور بود و پس از ازدواج با روزنامهنگار اردو زبان پیاره لال شاکر میروتی به مسیحیت گروید. مادر او، پرابهاواتی (اقبال بیگم)، یکی از دختران این ازدواج بود که پس از ازدواج با علی بوکس مسلمان شد و نام اقبال بیگم را انتخاب نمود.
نام اصلی کوماری، ماهجبین بانو بود که پس از نخستین فیلمش «صورت چرمی» به پیشنهاد کارگردان ویجی بات، نام هنری مینا کوماری را برگزید. او دو خواهر داشت که یکی با بازیگر کمدی مشهور محمود ازدواج کرد.
کوماری نخستین زن بازیگری بود که جایزه فیلمفیر را دریافت کرد؛ این موفقیت با فیلم «بایجو باورا» آغاز شد و راه را برای شهرت گستردهاش هموار کرد. وی علاقهمند به ادبیات، بهویژه آثار میرزا غالب بود و کتابخانهای غنی داشت. در جریان فیلم «بینظیر» با شاعری به نام گلزار آشنا شد و با تخلص «ناز» شعر سرود؛ مجموعهای از اشعارش با عنوان «تنها چاند» منتشر شد.
او در جوانی با کمال امروهی ازدواج کرد و به مذهب شیعه گروید ولی این ازدواج به طلاق انجامید. سرانجام وی در ۳۱ مارس ۱۹۷۲ در سن ۳۸ سالگی بر اثر سیروز کبدی درگذشت و در قبرستان ایرانیان رحمتآباد بمبئی، در قطعه هندیهای شیعه، به خاک سپرده شد.
منابع:
نظر شما