دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، همواره ادعا کرده است که مخالف جنگ است و برای برقراری صلح در جهان، 7 جنگ را متوقف کرده است که به همین دلیل شایسته دریافت جایزه نوبل است، اما در روزهای اخیر، حمله آمریکا به کشور نفت ‌خیز ونزوئلا و حادثه ربوده شدن رئیس جمهور نیکلاس مادورو و همسرش از اتاق خوابشان و انتقال آنها به ایالات متحده، حقیقت ادعای دونالد ترامپ مبنی بر صلح جهانی را آشکار کرد و جهان را شوکه کرد. به دستور دونالد ترامپ، نیروهای آمریکایی این حمله را در تاریکی شب به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا انجام دادند که در نتیجه آن، تمام شهر با صدای انفجار به لرزه درآمد، هواپیماهای جنگی بر فراز شهر پرواز کردند و پایتخت به دلیل کمبود برق در تاریکی فرو رفت. ده ‌ها نفر در این حملات کشته شدند، از جمله محافظان شخصی رئیس جمهور نیکلاس مادورو و 32 نفر از نیروهای امنیتی کلمبیایی مستقر در کاخ ریاست جمهوری. به این ترتیب، آمریکا تنها در 3 ساعت به حکومت 12 ساله رئیس جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، پایان داد. بعداً، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، حمله به ونزوئلا را تأیید کرد و عکسی با دستبند از نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، در رسانه ‌های اجتماعی منتشر کرد و گفت: «من صحنه‌های شگفت‌انگیز حمله به ونزوئلا و دستگیری نیکولاس را مانند یک برنامه تلویزیونی به صورت زنده دیدم. اکنون ایالات متحده مدیریت و ذخایر نفتی ونزوئلا را به دست خواهد گرفت. شرکت ‌های نفتی آمریکایی در ونزوئلا سرمایه‌گذاری خواهند کرد که به نفع ایالات متحده خواهد بود. باید به خاطر داشت که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، دائماً نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا را به حمایت از قاچاق مواد مخدر از ونزوئلا به ایالات متحده متهم می‌کرد. با این حال، نیکولاس مادورو ادعاهای ایالات متحده را رد کرد و دونالد ترامپ را به تلاش برای تصرف ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا متهم کرد. دونالد ترامپ پس از به قدرت رسیدن، ونزوئلا را به اقدام نظامی تهدید کرد و فشار بر نیکولاس مادورو را برای کناره‌گیری افزایش داد. او حضور نظامی خود را در منطقه افزایش داد و کشتی‌های جنگی را به اطراف ونزوئلا فرستاد، در حالی که نیروهای آمریکایی تمام کشتی‌هایی را که وارد آب‌های ونزوئلا می‌شدند، مسدود کردند و به ده‌ها هدف دریایی به اتهام قاچاق مواد مخدر حمله کردند و این نشان داد که ایالات متحده می‌تواند در هر زمانی علیه ونزوئلا اقدام نظامی انجام دهد، اما انتظار نمی‌ رفت که ایالات متحده ناگهان در تاریکی شب حمله کند و رئیس جمهور منتخب این کشور و همسرش را ببرد. این اولین باری نیست که ایالات متحده رئیس جمهور یک کشور را در تاریکی شب دستگیر و به ایالات متحده منتقل می‌کند. پیش از این، در سال ۱۹۸۹میلادی نیروهای آمریکایی به پاناما حمله کردند و حاکم نظامی مانوئل نوریگا را به اتهام قاچاق مواد مخدر دستگیر کردند. مانوئل نوریگا چندین سال در ایالت میامی آمریکا در زندان بود و در سال ۲۰۱۷ میلادی در یک زندان در ایالات متحده درگذشت. حمله ایالات متحده به ونزوئلا توسط روسیه، چین، برزیل، کلمبیا و سایر کشورها به شدت محکوم شده است. دبیرکل سازمان ملل متحد هشدار داد که حمله ایالات متحده به ونزوئلا نقض جدی قوانین بین ‌المللی و منشور سازمان ملل و نمونه‌ای خطرناک است. شدیدترین بیانیه از سوی چین صادر شد که گفت: «هیچ کشوری نمی‌ تواند نقش پلیس و قاضی جهان را بر عهده بگیرد.» از سوی دیگر، پس از حمله آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور، کشورهای آمریکای لاتین، برزیل، کلمبیا و کوبا، خود را ناامن می‌دانند و تهدید اخیر دونالد ترامپ به رئیس جمهور کلمبیا مبنی بر اینکه «رئیس جمهور کلمبیا نیز می‌ تواند سرنوشتی مانند رئیس جمهور ونزوئلا داشته باشد»، نگرانی ‌هایی را در کشورهای آمریکای لاتین ایجاد کرده است. پس از حمله آمریکا به ونزوئلا، اکنون نگاه جهان به ایران معطوف شده است و نگرانی ‌هایی وجود دارد که ایالات متحده در مرحله بعدی ایران، سومین تولید کننده بزرگ نفت، را هدف قرار دهد تا با ایجاد دولتی دلخواه خود به نام تغییر رژیم، نفوذ خود را در منطقه تثبیت کند. ونزوئلا کشوری با بزرگترین ذخایر نفتی جهان و عضو اصلی اوپک است. ذخایر نفتی ونزوئلا بیش از 303 میلیارد بشکه به ارزش بیش از 2.2 تریلیون دلار تخمین زده می‌ شود که بیشتر از مجموع ذخایر نفتی عربستان سعودی و ایالات متحده است. در چنین شرایطی، مداخله ایالات متحده در ونزوئلا صرفاً سیاسی نیست، بلکه در واقع تلاشی برای به دست آوردن کنترل غیرمستقیم بر بزرگترین ذخایر نفتی جهان است. اگر شرکت ‌های نفتی آمریکایی به نفت و مواد معدنی گرانبهای ونزوئلا دسترسی پیدا کنند، مستقیماً فقط به نفع ایالات متحده خواهد بود و نفوذ آمریکا بر قیمت‌ های جهانی نفت را افزایش می‌دهد. در این شرایط، اقتصاد و درآمد عربستان سعودی و سایر کشورهای خلیج فارس ممکن است تحت فشار شدیدی قرار گیرد. درگیری اخیر تنها به ونزوئلا محدود نمی ‌شود، بلکه بخشی از یک استراتژی بزرگتر برای تقویت سلطه ایالات متحده بر آمریکای لاتین و محروم کردن چین از منابع نفتی است، زیرا چین بزرگترین خریدار نفت ونزوئلا است. این وضعیت پیام روشنی برای کسانی است که ارتش‌ های خود را غیر ضروری می ‌دانند و کشورهایی که سرشار از منابع طبیعی هستند، اما دفاع ضعیفی دارند، به اهداف آسانی برای قدرت‌ های جهانی تبدیل می ‌شوند، جایی که نیروهای خارجی دولت‌ های دلخواه خود را تأسیس می‌کنند و امنیت و حاکمیت ملی به شعارهای صرف تبدیل می‌ شوند[1].