با انتشار جدیدترین اسناد مربوط به جفری اپستین، در 30 ژانویه 2026، جهان از حقیقت هولناکی که آشکار شد، زبانش بند آمد. اما حیرت‌انگیزتر از آن، فقدان عواقب واقعی برای همه آن نام‌های موجود در اسناد مذکور بود، افرادی که با اعترافات صریح خود در ایمیل‌های خصوصی که اکنون در حوزه عمومی قرار دارند، به نظر می‌رسد جنایات غیرقابل توصیف، همکاری‌های مشکوک و حقایق غیرقابل تصور را می‌پذیرند. در مواجهه با این 3 میلیون سند جدید، واکنش‌ها، محکومیت‌ها و کم‌اهمیت جلوه دادن در سراسر جهان پدیدار شده است. واکنش ایتالیا به طور خاص چه بوده است؟

رسانه‌های ایتالیایی از زوایای مختلف، از تحلیل‌های ژئوپلیتیکی گرفته تا گزارش‌های روزنامه‌های زرد، به انتشار اسناد جدید پرداختند و به ویژه بر نام‌های ایتالیایی موجود در اسناد تمرکز کردند. ایل فاتو کوتیدیانو علاقه زیادی به این موضوع نشان داد و خط سرمقاله‌ای انتقادی شدیدی نسبت به نخبگان غربی اتخاذ کرد و تلاش برای لاپوشانی را محکوم کرد. ایل فاتو تحلیل اولیه خود را بر حوزه سیاسی-مالی متمرکز کرد و جزئیات درخواست‌های کمک در معاملات مالی، مانند فروش آپی (ایتالیانا پترولی) توسط رئیس جمهور اوگو براچتی پرتی، و تماس‌های ادعایی بین حلقه اپستین و چهره‌های مالی میلانی را گزارش داد[1]. این روزنامه همچنین وجود موارد حذف متعدد در پرونده‌ها و ناپدید شدن موقت برخی از آنها از وب‌سایت‌های رسمی وزارت دادگستری ایالات متحده را محکوم کرد و سکوت حوزه سیاسی و دولت ایتالیا در این مورد را محکوم کرد. تحلیل‌های جدیدتر بر افشای چگونگی بحث استیو بنن و جفری اپستین در مورد استراتژی‌ها علیه پاپ فرانچسکو متمرکز شده است. [2].

وایرد ایتالیا Wired Italia رویکردی متمرکز بر تحلیل ارتباط بین قدرت، فناوری و دستکاری سیاسی اتخاذ کرد و تأکید ویژه‌ای بر چهره‌های کلیدی در سیلیکون ولی و سیاست ایتالیا داشت. این رسانه ابتدا تمرکز اپستین بر ماتئو سالوینی (که نامش ۸۹ بار در پرونده‌های جدید آمده است) و علاقه عمومی به راست افراطی اروپا را برجسته کرد؛ به ویژه، ایتالیا در تبادلات استیو بنن با جفری اپستین به عنوان آزمایشگاه سیاسی او ظاهر شد.

اسکای تی‌جی۲۴ پوشش فشرده و چندرسانه‌ای از آخرین موج نشریات ارائه داد و خود را با رویکردی مبتنی بر بررسی واقعیت و تحلیل پیامدهای سیاسی و حقوقی در سطح جهانی متمایز کرد. برخی از مباحث مورد بحث شامل نام‌های سانسور شده و موضع رئیس جمهور ترامپ بود. با توجه به حجم اطلاعات نادرست آنلاین، اسکای تی‌جی۲۴ همچنین ستون‌های خاصی را برای تمایز داستان‌های واقعی از اخبار جعلی ایجاد کرد، مانند مورد عکس‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی که به عنوان شواهد واقعی ارائه شدند[3].

روزنامه لا رپوبلیکا بر رویکردی سیاسی به اسناد جدید تمرکز کرد و فضای زیادی را به اسناد مربوط به دونالد ترامپ اختصاص داد و گزارش داد که چگونه وزارت دادگستری ایالات متحده پرونده‌ها را با حداقل سانسور بازنشر کرده است، و به «پیتزینی» (پیام‌هایی) که ادعا می‌شود برای جمهوری‌خواهان ارسال شده تا اتهامات علیه رئیس جمهور سابق را گمراه کنند، اشاره کرد و واکنش ترامپ را که اعلام کرده بود پرونده‌های جدید او را «تبرئه» می‌کند، تحلیل کرد. در مورد ارتباط با ایتالیا، رپوبلیکا تکذیبیه‌هایی از نیکولا کا-پوتو، نماینده سابق پارلمان اروپا، منتشر کرد که انکار می‌کرد همان «نیکولا کاپوتو»ی ذکر شده در پرونده‌ها است. همچنین به اشاره‌هایی به ماتئو سالوینی و استیو بنن اشاره کرد و تحلیل کرد که چگونه ایتالیا به عنوان یک آزمایشگاه سیاسی دیده می‌شود. این روزنامه همچنین دفاعیات هیلاری کلینتون را گزارش داد و اظهار داشت که «بودن در پرونده‌ها به معنای گناهکار بودن شما نیست».

شبکه رای نیوز تحلیل خود را بر نام‌های ایتالیایی و ارتباط آنها با ایتالیا که در پرونده‌ها وجود دارد، متمرکز کرد[4].، در حالی که روزنامه ایل سوله ۲۴ اور[5]، دفاعیات ترامپ در برابر اتهامات دخالت را گزارش داد. در تلویزیون، این موضوع توسط برنامه «له این Le Iene[6],» مورد بررسی قرار گرفت که بر نام‌های ایتالیایی موجود در ستون اپستین تمرکز داشت و صریحاً سکوت رسانه‌های ایتالیایی را محکوم می‌کرد.

این سیره رسانه های جریان اصلی ایتالیا، هم معلول و عم علت توجه عامه و افکار عمومی ایتالیاست: نظرسنجی Termometro Politico که در اواسط فوریه 2026 منتشر شد، برداشت ایتالیایی‌ها از انتشار گسترده اخیر اسناد مربوط به پرونده اپستین را بررسی کرد. وقتی از آنها پرسیده شد: «عواقب انتشار پرونده‌های اپستین چه خواهد بود[7]»، پنجاه و چهار درصد از مصاحبه‌شوندگان گفتند که معتقدند عواقب کمی خواهد داشت یا هیچ عواقبی نخواهد داشت. در عین حال، جنجال‌هایی در رسانه‌های اجتماعی و رسانه‌های مستقل علیه رسانه‌های جریان اصلی افزایش یافته است که برخی آنها را متهم می‌کنند که برای محافظت از قدرت سیاسی، به حساس‌ترین افشاگری‌ها توجه کافی نمی‌کنند. در واقع، بسیاری از ناظران و رسانه‌های مستقل متوجه شده‌اند که چگونه برنامه‌های خبری اصلی تلویزیون (TG1، TG5) فضای بسیار کمی را به پرونده‌ها اختصاص داده‌اند و خود را به گزارش‌های مختصری محدود کرده‌اند که در آنها نام‌های بین‌المللی مانند ترامپ یا پرنس اندرو ظاهر شده‌اند.

نمونه‌ای از روزنامه‌ هایی که این موضوع را کم پوشش داده، ایل فوگلیو است که موضعی بسیار شکاکانه اتخاذ کرده و انتشار پرونده‌ها را بیشتر به عنوان یک نظریه توطئه دیجیتال تا یک تحقیق قضایی بزرگ تلقی می‌کند و تحلیل عمیق بسیار کمی به محتوای خاص اسناد اختصاص داده است. وضعیت آوِنیر نیز مشابه است و پوشش بسیار پراکنده‌ای ارائه می‌دهد و تقریباً منحصراً بر جنبه‌های اخلاقی کلی استثمار تمرکز می‌کند، بدون اینکه به جزئیات نام‌ها یا شبکه‌های قدرتی که در پرونده‌ها پدیدار شده‌اند، بپردازد.

[1] https://www.ilfattoquotidiano.it/in-edicola/articoli/2026/02/12/gli-italiani-negli-epstein-file-brachetti-chiese-aiuto-per-la-cessione-di-api/8288928/

[2] https://www.ilfattoquotidiano.it/2026/02/14/epstein-files-bannon-papa-francesco-notizie/8291639/

[3] https://tg24.sky.it/mondo/approfondimenti/caso-epstein-files-cosa-dicono

[4] https://www.rainews.it/video/2026/02/nuovi-file-del-caso-epsteininteresse-del-finanziere-per-italia-cc06c7da-5d34-45af-b950-c4e725aadfff.html

[5] https://www.ilsole24ore.com/radiocor/nRC_01.02.2026_10.55_15110151

[6] https://mediasetinfinity.mediaset.it/video/leiene/wad-i-40-italiani-nella-rubrica-di-jeffrey-epstein_F314119301011C17

[7] https://www.termometropolitico.it/1631881_sondaggi-politici-elettorali-tp-13-02-2026.html