آقای سرور منیر راو شاعد و نویسنده پاکستانی:

در خاورمیانه، برخی مراسم تشییع جنازه صرفاً مراسم خاکسپاری نیستند؛ بلکه بازتابی از احساسات، تاریخ، باورهای دینی و سیاست یک منطقه به شمار می‌روند. مراسم تشییع و تدفین رهبر معظم شهید ایران، (حضرت)آیت‌الله (العظمی) سید علی خامنه‌ای، روز ۹ ژوئیه در شهر مشهد و در نزدیکی حرم مطهر امام رضا(ع) برگزار خواهد شد و در همین حال، آیین‌های اصلی سوگواری در مجموعه مصلای بزرگ تهران ادامه دارد. بر اساس گزارش‌ها، انتظار می‌رود میلیون‌ها نفر در این مراسم حضور یابند. همچنین هیئت‌های بلندپایه‌ای از روسیه، چین، پاکستان، عراق، افغانستان، ارمنستان، تاجیکستان و دیگر کشورهای منطقه وارد تهران شده‌اند و پیش‌بینی می‌شود نزدیک به یکصد هیئت خارجی در مراسم سوگواری و تشییع شرکت کنند.

مراسم تشییع رهبر شهید ایران، تنها بیانگر درگذشت یک فرد نیست، بلکه به نمادی از یک اندیشه، یک جریان مقاومت و یک روایت ملی تبدیل شده است. در ایران، نظامی سیاسی حاکم است که در آن دین، تاریخ، انقلاب و عزت ملی چنان در هم تنیده‌اند که نمی‌توان احساسات عمومی را از سیاست جدا کرد. از همین رو، مراسم تشییع شخصیت‌های بزرگ مذهبی یا سیاسی در ایران تنها یک آیین سوگواری نیست، بلکه بازتاب‌دهنده یک روایت جمعی است.

در بسیاری از کشورهای جهان، محبوبیت سیاستمداران با نتایج انتخابات سنجیده می‌شود؛ اما در ایران، جایگاه رهبری تنها بر پایه رأی مردم تعریف نمی‌شود، بلکه بر پیوندهای اعتقادی و ایدئولوژیک نیز استوار است. به همین دلیل، برای بخش بزرگی از جامعه ایران، رهبری صرفاً به معنای اداره کشور نیست، بلکه نماد مقاومت، استقلال و هویت دینی به شمار می‌آید.

ایران در چهار دهه گذشته با جنگ، تحریم، انزوای دیپلماتیک و فشارهای مستمر بین‌المللی روبه‌رو بوده است. جنگ هشت‌ساله ایران و عراق تأثیر عمیقی بر حافظه جمعی ایرانیان گذاشت و مفاهیمی چون «شهادت» و «ایثار» را بیش از پیش در فرهنگ عمومی این کشور نهادینه کرد. هنوز هم تصاویر شهدای جنگ در شهرهای ایران صرفاً یادبود نیستند، بلکه بخشی از هویت و روحیه ملی محسوب می‌شوند. از همین رو، هنگامی که مراسم تشییع یکی از شخصیت‌های برجسته در ایران برگزار می‌شود، این مراسم تنها سرشار از اندوه نیست، بلکه نوعی انرژی برخاسته از فرهنگ مقاومت نیز در آن دیده می‌شود. مردم هم اشک می‌ریزند و هم شعار سر می‌دهند. ارادت مذهبی و پیام سیاسی به گونه‌ای در هم آمیخته‌اند که برای ناظران بیرونی گاه شگفت‌آور به نظر می‌رسد.

رسانه‌ها و محافل غربی غالباً ایران را تنها به‌عنوان کشوری با حکومتی سخت‌گیر معرفی می‌کنند، اما حضور گسترده مردم در خیابان‌های تهران، واقعیتی دیگر را نیز به نمایش می‌گذارد؛ واقعیت پیوند عاطفی عمیقی که میان ملت‌ها و روایت‌های تاریخی آنان شکل می‌گیرد. برای شناخت نظام سیاسی ایران، صرف تحلیل‌های سیاسی کافی نیست، بلکه باید روان‌شناسی خاورمیانه، تاریخ مذهبی و تجربه‌های تاریخی و محرومیت‌های این منطقه را نیز در نظر گرفت. در ایران، مفهوم رهبری تنها جنبه مدیریتی ندارد، بلکه دارای ابعاد معنوی و نمادین نیز هست. از همین رو، مراسم تشییع رهبران، تنها بدرقه یک انسان نیست، بلکه نوعی تجدید پیمان جمعی تلقی می‌شود.

این رویداد، بُعدی منطقه‌ای نیز دارد. سیاست خاورمیانه از دیرباز با تنش‌ها، جنگ‌ها و رقابت بر سر موازنه قدرت همراه بوده است. تنش میان ایران و اسرائیل، نگرانی کشورهای حاشیه خلیج فارس و مسئله فلسطین، همگی این منطقه را در وضعیت بی‌ثباتی نگه داشته‌اند. در چنین فضایی، مراسم تشییع یکی از شخصیت‌های برجسته ایران، دیگر صرفاً یک رویداد داخلی نیست، بلکه به کانون توجه سراسر منطقه تبدیل می‌شود.

ایران طی دهه‌های گذشته، روایت ملی خود را بر پایه مؤلفه‌های عاطفی و هویتی شکل داده است. از همین رو، در این کشور، سوگواری نیز رنگ و بوی سیاسی دارد و سیاست نیز از احساسات عمومی جدا نیست. مراسم تشییع رهبران ایرانی، می‌تواند بر جهت‌گیری‌های آینده سیاست، شکل‌گیری ذهنیت نسل‌های جدید و آگاهی جمعی ملت تأثیر بگذارد. از این منظر، تشییع رهبران ایران تنها یک مراسم خاکسپاری نیست، بلکه صحنه‌ای از تاریخ، ایمان، مقاومت و احساس مشترک یک ملت است؛ صحنه‌ای که نمی‌توان آن را تنها با زبان خبر توصیف کرد.

 لینک: https://www.express.pk/story/2820665/iran-k-supreme-leader-ki-tadfeen-aik-jaiza-2820665