تایلند زمان انتظارفرودگاهی را به فرصت فرهنگی و اقتصادی تبدیل کرد

تایلند در اقدامی تازه برای پیوند دادن صنعت هوانوردی با گردشگری و اقتصاد خدمات، طرحی را برای تبدیل زمان انتظار مسافران ترانزیتی به فرصت گردشگری آغاز کرده است؛ طرحی که قرار است از اوایل سال ۲۰۲۷ در چهار فرودگاه اصلی این کشور اجرا شود و مسافرانی را که بین ۶ تا ۸ ساعت در تایلند منتظر پرواز بعدی خود هستند، برای سفرهای کوتاه فرهنگی، غذایی و سلامت و تندرستی به خارج از فرودگاه هدایت کند.

تایلند در اقدامی تازه برای پیوند دادن صنعت هوانوردی با گردشگری و اقتصاد خدمات، طرحی را برای تبدیل زمان انتظار مسافران ترانزیتی به فرصت گردشگری آغاز کرده است؛ طرحی که قرار است از اوایل سال ۲۰۲۷ در چهار فرودگاه اصلی این کشور اجرا شود و مسافرانی را که بین ۶ تا ۸ ساعت در تایلند منتظر پرواز بعدی خود هستند، برای سفرهای کوتاه فرهنگی، غذایی و سلامت و تندرستی به خارج از فرودگاه هدایت کند.

تبدیل زمان انتظار در فرودگاه به فرصت فرهنگی و اقتصادی

این طرح حاصل همکاری وزارت حمل‌ونقل، وزارت گردشگری و ورزش، سازمان گردشگری تایلند (TAT)، اداره فرودگاه‌ها، شرکت هواپیمایی تایلندی، انجمن خطوط هوایی تایلند، شرکت هتل فرودگاه سووارنابومی و دانشکده مهندسی دانشگاه کَسِتسارت است. هدف اصلی این همکاری، ایجاد ارتباط میان ظرفیت‌های حمل‌ونقل و هوانوردی با صنعت گردشگری و خدمات و استفاده اقتصادی بیشتر از جایگاه تایلند به‌عنوان یکی از مراکز مهم جابه‌جایی مسافران در منطقه است.

از مسافر ترانزیتی تا گردشگر بالقوه

در نگاه جدید تایلند، مسافری که ساعت‌ها در فرودگاه منتظر پرواز بعدی خود است، دیگر صرفاً یک مسافر «در حال انتظار» نیست، بلکه می‌تواند در همان فاصله زمانی کوتاه به یک گردشگر تبدیل شود. بر همین اساس، برنامه جدید تلاش می‌کند فاصله میان «فرودگاه، شهر، جاذبه گردشگری و کسب‌وکارهای محلی» را کاهش دهد و مسافر را وارد چرخه واقعی اقتصاد گردشگری کند.

تبدیل زمان انتظار در فرودگاه به فرصت فرهنگی و اقتصادی

اهمیت این سیاست زمانی بیشتر روشن می‌شود که بدانیم فرودگاه سووارنابومی به‌تنهایی سالانه حدود ۱.۳ میلیون مسافر ترانزیتی دارد. سازمان گردشگری تایلند هدف اولیه خود را جذب حدود ۱۰ درصد از این گروه تعیین کرده است؛ یعنی استفاده از بخشی از ظرفیت بزرگی که تاکنون عمدتاً در فضای فرودگاه باقی می‌ماند.تایلند قصد دارد در مرحله نخست برای این مسافران، بسته‌های گردشگری ویژه و حتی برنامه‌های رایگان یا دارای مشوق ارائه کند تا خروج از فرودگاه در فاصله میان دو پرواز برای آنان ساده، جذاب و کم‌ریسک باشد.

فرهنگ؛ نخستین پنجره برای معرفی تایلند

یکی از مهم‌ترین ابعاد این طرح، جنبه فرهنگی آن است. بسته‌های پیشنهادی تایلند تنها با هدف خرید یا سرگرمی طراحی نشده‌اند، بلکه قرار است بخشی از هویت فرهنگی و سبک زندگی این کشور را نیز در مدت‌زمانی کوتاه به گردشگران معرفی کنند.در بخش فرهنگی و تاریخی، بازدید از مکان‌هایی همچون کاخ بزرگ بانکوک، معبد بودای زمردین و شهر باستانی ساموت پراکان در نظر گرفته شده است. این انتخاب نشان می‌دهد که تایلند می‌خواهد حتی یک توقف چندساعته را به فرصتی برای تجربه تاریخ، معماری، میراث فرهنگی و هویت بومی تبدیل کند.

تبدیل زمان انتظار در فرودگاه به فرصت فرهنگی و اقتصادی

از سوی دیگر، معرفی غذاهای تایلندی و تجربه غذای خیابانی نیز در قلب این برنامه قرار دارد. «غذا» در اینجا تنها یک خدمت گردشگری نیست، بلکه به‌عنوان ابزاری برای معرفی فرهنگ و سبک زندگی تایلندی مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ رویکردی که می‌تواند به ایجاد ارتباط عاطفی میان مسافر و مقصد کمک کند.بخش سوم نیز بر سلامت و تندرستی متمرکز است و تجربه‌هایی مانند اسپا و ماساژ سنتی تایلندی را دربرمی‌گیرد؛ حوزه‌ای که تایلند سال‌هاست از آن به‌عنوان یکی از عناصر مهم برند گردشگری خود استفاده می‌کند.

اقتصاد؛ تبدیل چند ساعت انتظار به زنجیره‌ای از درآمد

از منظر اقتصادی، اهمیت این طرح تنها در افزایش تعداد گردشگران خلاصه نمی‌شود. سیاست جدید در واقع تلاش می‌کند هر ساعت اقامت یک مسافر در تایلند را به فعالیت اقتصادی تبدیل کند.مسافری که از فرودگاه خارج می‌شود، برای حمل‌ونقل، غذا، بازدید از جاذبه‌ها، خرید، خدمات گردشگری و حتی خدمات سلامت هزینه خواهد کرد. در نتیجه، درآمد حاصل از حضور این مسافر می‌تواند از فرودگاه به رستوران‌ها، فروشگاه‌ها، جوامع محلی، مراکز تفریحی، شرکت‌های حمل‌ونقل و دیگر فعالان زنجیره گردشگری منتقل شود.سازمان گردشگری تایلند نیز بر همین اساس، هدف این طرح را تنها افزایش تعداد بازدیدکنندگان نمی‌داند، بلکه ایجاد جریان جدیدی از هزینه‌کرد و توزیع درآمد در میان فعالان اقتصادی پیرامون فرودگاه‌ها عنوان کرده است.از این منظر، سیاست تایلند نمونه‌ای از تلاش برای افزایش «ارزش اقتصادی هر مسافر» است؛ به‌جای آنکه تنها بر افزایش تعداد ورود گردشگران تمرکز شود، تلاش می‌شود حتی مسافرانی که مقصد نهایی‌شان کشور دیگری است نیز برای اقتصاد تایلند ارزش ایجاد کنند.

پیوند هوانوردی و گردشگری در مسیر تبدیل شدن به هاب منطقه‌ای

این برنامه بخشی از سیاست گسترده‌تر تایلند برای تقویت جایگاه خود به‌عنوان «هاب هوانوردی» و «هاب گردشگری» منطقه است. چهار فرودگاه سووارنابومی، دون موئنگ، پوکت و کرابی به‌عنوان پایگاه‌های اجرای آزمایشی این طرح انتخاب شده‌اند؛ فرودگاه‌هایی که در ارتباط مستقیم با مهم‌ترین مسیرهای سفر داخلی و بین‌المللی کشور قرار دارند.مقامات تایلندی همچنین تأکید کرده‌اند که توسعه هوانوردی فقط به جابه‌جایی مسافر محدود نمی‌شود و ظرفیت حمل‌ونقل هوایی در حوزه بار نیز از نظر اقتصادی اهمیت زیادی دارد. به گفته وزارت حمل‌ونقل، اگرچه سهم حمل‌ونقل هوایی از نظر حجم کمتر از یک درصد سایر شیوه‌های حمل‌ونقل است، اما ارزش کالاهای صادرشده از مسیر هوایی حدود یک‌سوم ارزش صادرات کشور را تشکیل می‌دهد.بنابراین، برنامه گردشگری مسافران ترانزیتی را می‌توان بخشی از یک سیاست بزرگ‌تر برای استفاده حداکثری از موقعیت جغرافیایی، شبکه پروازی و زیرساخت‌های هوانوردی تایلند دانست.

یک سفر چندساعته برای ساختن انگیزه یک سفر چندروزه

یکی از اهداف مهم این طرح، نگاه بلندمدت به مسافر ترانزیتی است. تجربه چندساعته گردشگری قرار نیست صرفاً درآمدی فوری ایجاد کند؛ بلکه می‌تواند نقش نوعی «معرفی مقصد» را نیز ایفا کند.مسافری که در یک توقف کوتاه با غذا، فرهنگ، مهمان‌نوازی، خدمات گردشگری و جاذبه‌های تایلند آشنا می‌شود، ممکن است در سفر آینده خود تایلند را نه صرفاً به‌عنوان یک نقطه عبوری، بلکه به‌عنوان مقصد اصلی انتخاب کند.در واقع، تایلند در حال تبدیل «توقف کوتاه» به یک ابزار بازاریابی گردشگری است؛ مسافر ابتدا با یک تجربه چندساعته با کشور آشنا می‌شود و سپس ممکن است برای سفر کامل‌تر بازگردد.

تبدیل زمان انتظار در فرودگاه به فرصت فرهنگی و اقتصادی

الگوی جدیدی از گردشگری؛ کوتاه‌تر اما هدفمندتر

اهمیت فرهنگی و اقتصادی این ابتکار را می‌توان در تغییر نگاه به مفهوم «گردشگر» مشاهده کرد. در این مدل، سفر لزوماً به معنای اقامت چندروزه نیست. حتی چند ساعت نیز می‌تواند برای ایجاد تجربه فرهنگی، مصرف خدمات، آشنایی با جامعه محلی و شکل‌گیری تصویر ذهنی مثبت از یک کشور کافی باشد.تایلند با این سیاست تلاش دارد مرز میان «مسافر عبوری» و «گردشگر» را کمرنگ کند و از ظرفیت‌هایی استفاده کند که پیش‌تر به دلیل کوتاه بودن زمان اقامت، بلااستفاده باقی می‌ماند.این رویکرد در نهایت ترکیبی از دیپلماسی فرهنگی، بازاریابی مقصد و سیاست اقتصادی است؛ زیرا معرفی فرهنگ و سبک زندگی تایلندی، هم‌زمان با ایجاد درآمد برای کسب‌وکارها و تقویت برند گردشگری کشور دنبال می‌شود.

تایلند؛ از کشور مقصد به کشور تجربه

طرح گردشگری مسافران ترانزیتی را می‌توان نشانه‌ای از حرکت تایلند به سمت نسل جدیدی از سیاست‌های گردشگری دانست؛ سیاست‌هایی که تنها بر شمار ورود گردشگران تمرکز ندارند، بلکه بر کیفیت تجربه، میزان هزینه‌کرد، توزیع درآمد و ایجاد ارتباط فرهنگی با مسافر تأکید می‌کنند.تایلند با تبدیل فرودگاه به نقطه آغاز یک تجربه گردشگری و استفاده از زمان انتظار برای معرفی فرهنگ، غذا، تاریخ و سبک زندگی خود، در تلاش است از هر مسافر یک فرصت جدید برای توسعه اقتصادی و فرهنگی بسازد.در این نگاه، حتی چند ساعت حضور یک مسافر در تایلند می‌تواند به یک تجربه فرهنگی، یک فرصت اقتصادی و شاید مقدمه‌ای برای سفر بعدی او تبدیل شود؛ رویکردی که می‌تواند جایگاه این کشور را به‌عنوان یک مقصد گردشگری با ارزش و همچنین یکی از مراکز مهم حمل‌ونقل و هوانوردی منطقه تقویت کند.

منابع :

کد مطلب 27677

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =